გვიან იღვიძებ და მალევე ხვდები - შენს გაღვიძებას არვინ ელოდა.
ტანსაცმელს ჰკიდებ ხელს და ისევ საწოლზე ყრი...
ჩადიხარ აბაზანაში, ხელში ტელეფონი გიჭირავს და ისე ჩაბღაუჭებიხარ, თითქოს მარტო ეგ დაგრჩა ყველაზე ძვირფასი.
ხმის ამოუღებლად დგეხარ, რამოდენიმე წამი... გრძნობები, მხოლოდ ტელეფონიდანღა მოდის.
არ ელი, იცი...
იცი და მაშინვე ფიქრობ: - ჩაი!
გადიხარ სამზარეულოში, მუსიკას რთავ და... არაფერი.
არაფერია მასზე ძვირფასი.
ისევ აბაზანა.
ისევ სარკე.
უცქერ და ხვდები, სარკე რაღაცას კარგავს, ისე არ გირეკლავს: - ნეტა ვინ არის?!
საძინებელი: - ნეტა რას ვიცმევ?! - თუმცა უკვე სულერთია, მაინც არავინ გელოდა...
რაც ხელთ მოგხვდება იღებ და გადიხარ...
- როდის მოხვალ?
- როცა...
და ამას მე მარტოობას ვუწოდებ, ზოგი კი - თავისუფლებას...