გარიჟრაჟზე, მაშინ როცა ზეცას უკვე შეუხსნია ქალური სინაზით აღსავსე გულზე მოვარსკვლავებული საკინძე და ხელუხლებელი,ღრუბელივით რბილი მკერდი უსირცხვილოდ გამოუჩენია, იქ...სადღაც შორს.... და თან ძალიან ახლოს სხვივების მოოქროსფრო–მოვარდისფრო ცეკვისას იბადება კოცნა... ცისფერი ლაჟვარდით დანამული კოცნა ჰორიზონტზე...ამბორი,რომელსაც გგონია,რომ ვერასდროს დაეპატრონები... მაგრა ცხოვრებაში ერთხელ, სულ ერთადერთხელ დგება მომენტი,როცა შენ შეგიძლია ნამგლისებური მთვარესავით მოხრილი ან მეტად გამართული ზურგიდან ღერა ღერა დაიცალო სისხლიანი,მოსპეტაკო გედის ბუმბულივით ფაფუკი ფრთები,მოქსოვო მფრინავი ხალიჩა, ან ალმოდებული ფრთებით მიწვდე ჰორიზონტზე გამომწვევად მოკაშკაშე, მზეზე სასიცოცხლო და მხურვალე კოცნას,რომელიც წარმოსახვით საქანელაზე ბავშვური სილაღით ქანაობს.. წინ და უკან... ხანდახან კი მხოლოდ წინ... (და ერთ საბედისწერო წუთს აღმოაჩენ,რომ) რადგან უკან დასახევი გზა არ არსებობს...